Van slammer tot …

Van slammer tot …

Laatst stond ik in een restaurant. De eigenaar 25 jaar. Trots en professioneel. De zaak top.
Wauw, dacht ik, wauw, zei ik, iemand die weet wat hij wil en er volledig voor gaat. Hoe komt het dat je als 25-jarige een eigen zaak hebt?

Het gebeurde gewoon. zei de jongeman.
Ik ben als 16jarige in de horeca begonnen. Eerst toog, de week-ends, toen garçon, de zomers, de week-ends, … Daarna even hulpkok en met dat ik ouder werd groeide dat alles. En op een gegeven moment heb je een diploma en zie je iets dat leeg staat en je handelt.

Het zijn allemaal kleine pasjes. En bij elk stapje dacht ik, dit loopt wel goed.
Verder dan dat keek ik niet.

Hoe zat dat bij jou? Vroeg hij toen aan mij.
Goh. Eigenlijk hetzelfde. Er is geen een groot, gigantisch moment geweest dat ik zei van: nu ga ik dit doen voor de rest van mijn leven. Je probeert wat. Je vindt iets wat je fijn vindt. Er komt wat bij en je groeit. Je staat stil en denkt wat nu? Je handelt ernaar.

Komt daarbij dat ik koppig ben. Die volgende stap wilde ik steeds wel zetten en daar heb ik veel voor over. Het gebeurde gewoon en plots ben je ouder dan veertig.

Als ik het denken zou kunnen uitschakelen, zou ik best wel goed zijn, dacht ik die avond erna. Ik denk teveel, die jonge eigenaar doet gewoon. Er zit routine in, hij blijft scherp. Modder ik nog steeds maar wat aan?

Ik schud eens met mijn zwarte doos.
Dat zei ik tegen de jonge kerel die voor me stond, enkele weken geleden. Ik stond op een festivalletje, met mijn schrijfmachine #nualzerevingers. Het was het laatste gedicht dat ik die dag zou schrijven. Waar moet het over gaan, vroeg ik.
Je kan beter vragen waar het niet over moet gaan. lachte hij.

Ik typte twee zinnen, ritste het vel uit de machine, gooide het maaksel weg en schreef vervolgens een nieuw gedicht “waar het niet over moet gaan.” Vijf minuten later had ik een gedicht, de jongen een krop in de keel en beiden met dat gevoel van -slik- waar moet ik nu kijken. Dit is spot on. Erwaren geen tranen. Ik probeerde het weg te lachen. Ik schud eens met mijn zwarte doos. Ik kijk met wie ‘k praat en dat gedicht is er. Hoe het werkt dat weet ik niet.

Het werkt, zei hij, het werkt.
Dat heb je met kleine pasjes, dacht ik.

Dankjewel.

Jee Kast
En ineens ben je ook wat anders…
scha

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>